بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون چیست؟

بیماری پارکینسون نوعی اختلال پیشرونده سیستم عصبی است که بر روی حرکت تأثیر می گذارد. علائم به تدریج شروع می شود و گاهی اوقات تنها با یک لرزش کوچک در یک دست، که فرد به سختی متوجه آن می شود، آغاز می شود. علاوه بر لرزش ها که بسیار رایج هستند، این اختلال معمولاً باعث خشکی یا کند شدن حرکت نیز می شود.

در مراحل اولیه بیماری پارکینسون ممکن است حالت چهره به میزان کم بیانگر این بیماری باشد. ممکن است دست ها هنگام راه رفتن تکان نخورند.  ممکن است حرف زدن فرد  آرام یا مبهم شود.  علائم بیماری پارکینسون با پیشرفت بیماری و با گذشت زمان بدتر می شود.

اگرچه بیماری پارکینسون قابل درمان نیست اما داروها ممکن است علائم شما را به میزان قابل توجهی بهبود بخشند.  گاهی اوقات پزشکان مغز و اعصاب ممکن است برای تنظیم مناطق خاصی از مغز و بهبود علائم، جراحی را پیشنهاد کند.

علائم و نشانه های بیماری پارکینسون

علائم و نشانه های بیماری پارکینسون برای هر کسی می تواند متفاوت باشد. علائم اولیه ممکن است خفیف و غیر قابل توجه باشد. علائم اغلب از یک طرف بدن شروع می شود و معمولاً حتی بعد از ایجاد علائم در هر دو طرف، در سمت اول شدیدتر خواهد بود.

علائم و نشانه های پارکینسون ممکن است شامل موارد زیر باشد:

لرزش. لرزش معمولاً از یک اندام شروع می شود که اغلب دست یا انگشتان دست است. ممكن است فرد انگشت شست و سبابه را به هم بمالد كه به آن لرزش پیل رولینگ گفته می شود. ممکن است لرزش در هنگام استراحت وجود داشته باشد.

حرکت آهسته (برادی کینزی). ممکن است با گذشت زمان بیماری پارکینسون حرکت را کند کرده و کارهای ساده را دشوار و وقت گیر کند. قدم های فرد هنگام راه رفتن کوتاه تر می شود. بلند شدن از صندلی دشوار می شود.  فرد هنگام راه رفتن پاهای خود را روی زمین می کشد .

سفتی عضلات. سفتی عضلات می تواند در هر قسمت از بدن رخ دهد. عضلات سخت می تواند دردناک باشد و دامنه حرکت را محدود کند.

اختلال در قامت و تعادل. فرد می تواند قامت خمیده پیدا کند یا ممکن است دچار مشکل تعادل شود.

از دست دادن حرکات اتوماتیک. ممکن است توانایی انجام حرکات ناخودآگاه از جمله چشمک زدن، لبخند زدن یا حرکت دست ها هنگام راه رفتن کاهش پیدا کند.

تغییرات تکلم. تکلم ممکن است آرام، سریع، مبهم یا با تردید باشد و بیشتر حالت یکنواخت و بدون بالا و پایین های معمول را داشته باشد.

تغییرات نوشتار. نوشتن می تواند دشوار شود و دست خط فرد کوچک به نظر برسد.

علل بیماری پارکینسون

علل بیماری پارکینسون
علل بیماری پارکینسون

در بیماری پارکینسون سلول های عصبی خاصی (نورون ها) در مغز به تدریج تخریب می شوند و از بین می روند.  بسیاری از این علائم به دلیل از بین رفتن نورون هایی است که یک پیام رسان شیمیایی در مغز شما بنام دوپامین تولید می کنند.  هنگامی که سطح دوپامین کاهش می یابد باعث فعالیت غیرطبیعی مغز می شود و علائم بیماری پارکینسون پدیدار می شود.

علت بیماری پارکینسون ناشناخته است اما به نظر می رسد عوامل مختلفی در بروز آن نقش دارند، از جمله:

  • ژنتیک
  • محرک های محیطی
  • وجود اجسام لویی

عوامل خطر پارکینسون

عوامل خطر بیماری پارکینسون شامل موارد زیر است:

سن. بزرگسالان جوان به ندرت به بیماری پارکینسون مبتلا می شوند. این بیماری معمولاً از میانسالی یا پیری شروع می شود و خطر آن با افزایش سن افزایش می یابد.  معمولاً افراد در حدود 60 سال یا بالاتر به این بیماری مبتلا می شوند.

وراثت. اگر یکی از بستگان نزدیک فرد به بیماری پارکینسون مبتلا باشد احتمال ابتلا به این بیماری در او افزایش می یابد. با این حال اگر در خانواده خود بستگان زیادی با بیماری پارکینسون نداشته باشید خطر ابتلای شما اندک است.

جنسیت. مردان بیشتر از زنان در معرض بیماری پارکینسون هستند.

قرار گرفتن در معرض سموم. قرار گرفتن در معرض علف کش ها و سموم دفع آفات ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را کمی افزایش دهد.

عوارض بیماری پارکینسون

بیماری پارکینسون اغلب مشکلاتی به همراه دارد که قابل درمان هستند، از جمله:

  • مشکلات تفکر
  • افسردگی و تغییرات عاطفی
  • مشکلات بلع
  • مشکلات جویدن و خوردن
  • اختلالات خواب
  • مشکلات مثانه
  • یبوست

بیمار همچنین ممکن است موارد زیر را تجربه کند:

  • تغییرات فشار خون
  • اختلال عملکرد بویایی
  • خستگی
  • درد
  • اختلال عملکرد جنسی

تشخیص بیماری پارکینسون

تشخیص بیماری پارکینسون
تشخیص بیماری پارکینسون

هیچ آزمایش خاصی برای تشخیص بیماری پارکینسون وجود ندارد.  پزشکی که در زمینه بیماری های سیستم عصبی (متخصص مغز و اعصاب) آموزش دیده است، بیماری پارکینسون را بر اساس تاریخچه پزشکی، بررسی علائم و نشانه های شما و معاینه بالینی و عصبی تشخیص می دهد.  پزشک ممکن است اسکن SPECT (توموگرافی کامپیوتری تک فوتونی) را که به آن اسکن انتقال دهنده دوپامین (DAT) می گویند، پیشنهاد کند.  اگرچه این می تواند به تایید تشخیص کمک کند، اما علائم و معاینه عصبی در نهایت تشخیص صحیح را تعیین می کنند.  بیشتر افراد به اسکن DAT احتیاج ندارند.

پزشک ممکن است آزمایش هایی، مانند آزمایش خون را درخواست کند تا تشخیص های دیگری که ممکن است باعث علائم شما شود را رد کند.

روش های تصویربرداری مانند MRI ، CT ، سونوگرافی مغز و PETاسکن همچنین ممکن است برای کمک به رد سایر اختلالات استفاده شود.  روش های تصویربرداری به طور اختصاصی برای تشخیص بیماری پارکینسون مفید نیستند.

علاوه بر معاینه پزشک مغز و اعصاب ممکن است یک داروی بیماری پارکینسون مثل کاربیدوپا-لوودوپا به شما بدهد.  برای بروز اثر دارو باید دوز کافی آن تجویز شود، زیرا دوزهای پایین برای یک یا دو روز قابل اعتماد نیستند.  بهبود قابل توجه با این دارو اغلب تشخیص بیماری پارکینسون را تأیید می کند.

گاهی اوقات برای تشخیص بیماری پارکینسون زمان لازم است.  پزشکان ممکن است برای ارزیابی وضعیت و علائم شما در طول زمان و تشخیص بیماری پارکینسون قرار ملاقات های منظم با متخصصان مغز و اعصاب آموزش دیده در اختلالات حرکتی را توصیه کنند.

درمان پارکینسون چیست؟

پارکینسون از بیماری های مغز و اعصاب است. درمان این بیماری شامل روش‌ها و تدابیری است که به منظور کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به این بیماری عصبی اعمال می‌شود . درمان پارکینسون معمولا توسط تیم درمانی تخصصی شامل پزشکان، فیزیوتراپیست‌، روانشناسان و سایر متخصصان سلامت انجام می‌شود.

مهمترین روش درمان پارکینسون استفاده از داروها است تا سطح دوپامین در مغز افزایش یافته که به کاهش علائم ناخواسته مانند لرزش، سفت شدن عضلات و اختلال در حرکت کمک می‌کند. نوع و دوز داروها بسته به شدت علائم و وضعیت هر فرد متفاوت است و باید توسط پزشک متخصص تجویز شود.

فیزیوتراپی و تمرینات حرکتی هم نقش مهمی در درمان این بیماری دارند. تمرینات فیزیکی، تعادل، انعطاف‌پذیری و قدرت عضلات را بهبود می‌بخشند و به کاهش رگرسیون عضلانی و افزایش قابلیت حرکت کمک می‌کنند. همچنین، تمرینات مرتبط با تنفس و صداپردازی نیز برای کنترل علائمی مانند مشکلات صوتی و ضعف صدا مفید هستند.

علت پارکینسون هنوز دقیق مشخص نیست. در موارد پیشرفته‌تر این بیماری که علائم به شدت تاثیر می‌گذارند، ممکن است جراحی لازم باشد. عمل جراحی عموما روی نواحی مغزی خاصی انجام می‌شود و هدف آن کاهش علائم ناخواسته و بهبود کنترل حرکتی است.

درمان پارکینسونیسم دارویی (داروهای پارکینسون)

داروهای پارکینسون تاثیر خوبی در مدیریت این بیماری دارند. لیست داروهای این بیماری را آورده‌ایم که باید بسته به وضعیت بیمار و زیرنظر پزشک تجویز شود:

  • لودوپا
  • کاربیدوپا
  • بنزرازید
  • پرامیپکسول
  • روپینیرول
  • راساگیلین
  • اپیگالوکات
  • آمانتادین
  • روتیگوتین
  • بروموکریپتین
  • پیریدوستیگمین
  • تولکاپون
  • سئلگیلین
  • امانتادین
  • انتاکاپون

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

تماس با ما
ارتباط از طریق واتساپ
اینستاگرام دکتر

نمونه گیری و آزمایش در منزل

برای اطلاع از قیمت و نحوه نوبت اخذ نوبت با ما در واتساپ در ارتباط باشید